Over een bijna ongeluk en frustratie

image_pdfimage_print

verkeersddrempel“Ach, mét de verkeersdrempels er nog in werd er ook al te hard gereden, dus dat maakt niet veel meer uit”. Deze, of woorden van gelijke strekking, kreeg ik te horen toen ik belde met het Meldpunt Overlast Leeuwarden. Ik kon mijn oren niet geloven. Eindelijk had ik besloten om met het meldpunt te bellen nadat ik even daarvoor ternauwernood aan een aanrijding was ontsnapt. Knipperlicht uit, nog even bij remmen om rechtsaf te slaan de Mauritsstraat in. Bijna thuis. Maar als in een reflex rem ik hard omdat een ongeduldige automobilist het in zijn hoofd haalt om me in te halen. Juist nu, juist hier. Mijn hart klopt in mijn keel maar het is gelukkig goed afgelopen. Het is het zoveelste voorval en ook de druppel. Vandaar mijn telefoontje met het meldpunt.    Ik krijg een vriendelijke dame aan de lijn en ik vertel haar over het voorval en voeg er aan toe dat het in toenemende mate onveilig is geworden in de wijk. Ze vraagt me of er onlangs iets gewijzigd is in de buurt wat mogelijk van invloed is op hetgeen net gebeurd is. Staat dat in haar script of zou ik niet de eerste zijn die dat zegt? Ik vertel dat dag in en dag uit de forensen uit Hurdegaryp en omstreken door de Beatrixstraat rijden. Een wijk waar dertig kilometer staat op een veel te klein bordje als je de wijk binnenrijdt. Vijftig staat er op de teller van de automobilist die me voorbij schiet zo schat ik in. Minstens, voeg ik er nog aan toe. Ik word in de wacht gezet en na een poosje krijg ik de verkeerskundige van de gemeente, aan de lijn. Nogmaals vertel ik mijn verhaal. frustratieHij geeft een toelichting op de mogelijke wijzigingen op langere termijn en er ontspint zich een pittige discussie. Hij vertelt onder meer dat er al jaren met de bewoners aan de Beatrixstraat wordt gesproken. Waarom weet ik dat niet als bewoner elders in de wijk die ook overlast heeft? Ook de eventuele bus sluis bij de Van Harinxmabrug komt ter sprake. “Tja, dat kan alleen niet meer doorgaan want er zijn wel heel veel bezwaarschriften”. Het klinkt wel erg als het verongelijkte jongetje dat zijn zin niet krijgt en weinig begripvol naar omwonenden. Ik benadruk nog maar eens dat ik mij ernstig zorgen maak over de veiligheid, de toegenomen snelheid en het structureel negeren van verkeer van rechts. De verkeerskundige merkt nog op dat hij van bewoners heeft vernomen dat de drempels nagenoeg geen effect hadden op het verkeer en dat is ook het moment dat hij de zin spreekt waar ik mijn stuk mee begon. Ik voel me niet serieus genomen en gehoord. Ik merk dat de frustratie toeneemt. De ambtenaar doet een appèl op de verantwoordelijkheid van verkeersgebruikers maar merkt tegelijkertijd op dat het daar nog wel eens aan schort. 180 rijden op de snelweg mag ook niet maar het gebeurt, zegt hij nog. Praat hij het nou goed? Ik snap er niks meer van en ik word boos. misgaatEmoties krijgen de overhand en voor ik het weet flap ik er uit dat ik wacht op het moment dat het gruwelijk mis gaat. En dat als het misgaat ik de gemeente mede aansprakelijk stel op basis van nalatigheid en onzorgvuldig handelen. Volgens de ambtenaar ga ik te ver omdat het te allen tijde de veroorzaker is die aansprakelijk is en niet de gemeente. Alsof dat mij wat kan schelen als ik met wat geluk ‘slechts’ in het ziekenhuis beland? Ik ben geen jurist maar als er juristen in de wijk wonen, ik ben wel benieuwd hoe het zit in zo’n geval. Ging ik te ver met mijn ‘dreigement’? Ja. Misschien. Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Hoe ver mag je gaan als je oprecht bezorgd bent over de veiligheid in je wijk en voor mensen die je na aan het hart liggen?    Als bezorgde en betrokken bewoner kan ik alleen maar afsluiten met de ‘wijze woorden’.                                                                                                      “Ook al lijken onze belangen tegenstrijdig, uiteindelijk gaat het om ons gezamenlijke woongenot en onze veiligheid, dus laten we vooral samenwerken om bij te dragen aan de beste oplossing. Wat dat dan ook mag zijn.”